Communicatiecollega, trek je terug uit het hart van beleid

Bij de afsluiting van de leerroute Verbindend leiderschap voor communicatiemanagers mocht ik een ‘prikkelende column’ uitspreken.

Communicatieprofessionals hebben hun communicatielens verruild voor een managementlens, begon ik stoer.  Dat kon ik illustreren met Japke d. Bouma’s top 10 van jeukwoorden uit het communicatievak. Daarin komt eigenlijk maar één term voor die je met een beetje goede wil een communicatiewoord kon noemen. Voor de rest vooral hippe, Engelse termen uit de sfeer van management: we moeten targets behalen, agile werken, onze purpose voor ogen houden en onze stakeholders bedienen. Dat ene communicatiewoord? Customer journey.

Mijn advies aan de comcollega’s: wees geen manager, verlaat het hart van beleid en word een kloofkunstenaar.

Ben jij ook op zoek naar de purpose en kpi’s van overheidscommunicatie? Lees dan hier de column (pdf).

Update 25 juni: voor het leesgemak is de hele tekst hieronder opgenomen.
Lees verder

De kernboodschap en andere illusies

20171008_111707

Onder de werktitel ‘De kernboodschap en andere illusies’ ben ik bezig met een boekje voor communicatieprofessionals die willen dwarsdenken en verdieping zoeken. Ik publiceer als opmaat een serie artikelen in magazine Communicatie. Zaterdag verscheen de eerste aflevering over waarom overheid en burger elkaar niet begrijpen. Aflevering 2 zal gaan over (echte, ingebeelde en zelfgenererende) tegenstellingen.

Nederlanders verbinden? Maak een lied

media_xll_1653177

Na het kroningsfeest en het songfestival weten we één ding zeker: Nederlanders kun je niet beter verbinden dan met een lied.

In de aanloop naar de troonswisseling vermaakten we ons wekenlang over de gemankeerde taalconstructies in het koningslied. Even leek de ambitie om het land rond een lied te verbinden, averechts uit te pakken. Maar het gemopper en geschmier bleken de opmaat naar een groot feest. Lees verder

Leugenaars en andere helden

pinokkioWaarom geven biechtrenners en andere schuldbekenners mij zo’n ongemakkelijk gevoel? Dat probeerde ik uit te zoeken nadat ik de recente bekentenissen van de renners Boogerd en Sörensen had aangehoord. Ik schreef mijn onbehagen toe aan twee oorzaken. Allereerst: het gevoel van spijt bestaat bij de zondaars slechts voor zover hun zonden worden opgemerkt. Ten tweede: de publieke biecht zorgt voor een paradoxaal aura van waarachtigheid, dat het gevallen idool op termijn waarschijnlijk zijn heldenstatus terug zal geven.

Begint de leugen salonfähig te worden? Ik schreef er een column over op socialevraagstukken.nl.logo